Περί αγανάκτησης

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
Δεκέμβριος 2, 2012
Πρωτοπορία και πολιτική: Η πεζογραφία της Μεταπολίτευσης
Δεκέμβριος 15, 2012

 

Περί αγανάκτησης….

Αυτό που συμβαίνει στη χώρα τον τελευταίο καιρό κανείς δεν θα μπορούσε να το φανταστεί πριν από λίγα χρόνια, ούτε καν πριν από ένα χρόνο. Αυτό το χάλι δεν έχει προηγούμενο. Κανείς μας δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι για τα δάνεια που επιβάλλεται να πάρουμε το επόμενο διάστημα θα μας ζητούσαν ως εγγύηση κρατική περιουσία ή θα είχαν την απαίτηση οι Ευρωπαίοι εταίροι μας  να μπουν συνεταίροι στις αποκρατικοποιήσεις. Είναι πλέον σαφές αυτό που ξέραμε, που το ακούγαμε αλλά δεν το είχαμε ζήσει στη μορφή του αυτή: Οι πόλεμοι πλέον δεν είναι συμβατικοί, δεν σε κατακτούν με όπλα. Είναι οικονομικοί. Σε κατακτούν μέσω των δανείων που σου έδωσαν κάποτε και που τώρα δεν έχεις να τα αποπληρώσεις. Όλοι θυμόμαστε πως λειτουργούσε το σύστημα αυτό στον μικρόκοσμό μας μέχρι πρότινος. Δεχόμασταν καθημερινά δεκάδες κλήσεις σε σταθερά και κινητά από ανθρώπους μελιστάλαχτους οι οποίοι μας παρακαλούσαν να βγάλουμε πιστωτική κάρτα, καταναλωτικό δάνειο ή και διακοποδάνειο(!) από την τάδε ή την δείνα Τράπεζα, και ο ίδιος άνθρωπος σε έπαιρνε με απειλητικές πια διαθέσεις, εάν είχες καθυστερήσει την καταβολή της δόσης, και ακόμα χειρότερα, δεν ήταν λίγοι όσοι έχασαν σπίτια και περιουσίες απλά και μόνο επειδή ακολούθησαν το «καταναλωτικό όνειρο»… Στο θέμα αυτό σε ότι αφορά τα μακρομεγέθη της χώρας, τίθεται σαφώς ένα θέμα εξουσιοδότησης. Αφορά την εξουσιοδότηση ή μη που είχαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να δανείζονται αλόγιστα προκειμένου να εξυπηρετούν τους σκοπούς τους, όποιοι κι αν ήταν αυτοί. Μπορεί οι σκοποί να ήταν μικροπολιτικοί και να αφορούσαν ψηφοθηρικούς σκοπούς, δηλ. να δανείζονταν προκειμένου να έχουν τους πάντες ικανοποιημένους (δημόσιους υπαλλήλους με υψηλούς μισθούς και τρελά επιδόματα, επιχειρηματίες με ανύπαρκτους φορολογικούς ελέγχους κλπ). Τα κίνητρα μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να ήταν ακόμα και αγαθά, π.χ. να ήθελαν να χρηματοδοτήσουν δημόσια αναπτυξιακά έργα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν μπορείς να χρεώνεις τον ενδιαφερόμενο χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος. Για να μη μιλήσουμε για το τεράστιο φιάσκο των “μαγειρεμένων” προϋπολογισμών προκειμένου να μπούμε στην Ο.Ν.Ε. Όλα αυτά τα συναποφασίσαμε λαός και πολιτικοί; Δεν νομίζω! Δεν άκουσα κανέναν τότε να μας δίνει λογαριασμό για τα πόσα χρωστάμε, πόσα πληρώνουμε σε τόκους,, πόσο ελλειμματικοί είναι οι προϋπολογισμοί μας όπως κάνει για παράδειγμα η κυβέρνηση σήμερα. Οπότε αγαπητέ κύριε Πάγκαλε, ακόμα και αν “τα φάγαμε μαζί” όπως ισχυρίζεστε, εμείς δεν το γνωρίζαμε ότι το τότε φαγοπότι θα χρειαζόμασταν πολλές σόδες για να το χωνέψουμε μετά από χρόνια. 

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το φαινόμενο «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ». Πολλές συζητήσεις τις τελευταίες μέρες και αυτό που μου μένει ως επίγευση είναι ότι το σαθρό πολιτικό σύστημα νιώθει τη γη να τρίζει κάτω από τα πόδια του γιατί το κίνημα αυτό δεν ποδηγετείται από κανέναν πολιτικό ή άλλο θεσμικό φορέα. Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν λίγο ως πολύ αναγνωρίσιμα και εύκολο να ερμηνευτούν και να ελεγχθούν. Το τάδε κόμμα  ή η δείνα συνομοσπονδία ή συνδικάτο διοργάνωνε συλλαλητήριο, το οποίο ξέρουμε όλοι μας πως κατέληγε κιόλας 9 στις 10 φορές… με μολότοφ, σπασίματα και κλεφτοπόλεμο μεταξύ κουκουλοφόρων και Αστυνομίας. Τώρα, παρότι αυτοαποκαλούνται “ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ”, οι συγκεντρώσεις τους δεν συνοδεύονται από ανεξέλεγκτη αγανάκτηση και τυφλή βία. Εύχομαι από καρδιάς το κίνημα τους να μην σβήσει από προβοκατόρικες ενέργειες όπως έχει φανεί τις τελευταίες μέρες ότι επιδιώκεται κάτι σχετικό. Δεν εννοώ βέβαια ότι θεωρώ ότι θίγεται η Δημοκρατία εάν φυγαδευτούν κάποιοι βουλευτές από τη Βουλή μέσω του Εθνικού Κήπου. Ή εάν φάει 1,2,3, και 23 πολιτικοί γιαούρτια και αυγά. Αυτά ας τα σκεφτόντουσαν πριν, ή ας τα σκεφτούν ακόμα και τώρα και ας αποχωρίσουν από την πολιτική αφού δεν μπόρεσαν να νοικοκυρέψουν τα του δημόσιου βίου. Όπως έλεγε και ο αείμνηστος Κωνσταντάρας ως «υπουργός Μαυρογιαλούρος» : «Αφού δεν μπορώ να κάνω κουμάντο στο υπουργείο μου, θα παραιτηθώ και θα προσπαθήσω να κάνω κουμάντο τουλάχιστον στο σπίτι μου». Αυτοί οι κύριοι που διαμαρτύρονται ότι η βία και οι προπηλακισμοί εναντίον των πολιτικών θίγουν τη Δημοκρατία ως θεσμό, ας αναλογιστούν ότι: «Η χειρότερη βία είναι η φτώχεια». Τα χειρότερα έπονται…  


Αυτό κατάλαβε και νεαρός δεσμευμένος και αποφάσισε να είναι της μοδός και διέλυσε την μακροχρόνια σχέση του που μετρούσε έναν ολόκληρο μήνα ζωής!!! Και έκατσε και σκέφτηκε πως δεν αξίζει να είσαι Fashion Victim και αποφάσισε να ξαναδεσμευτεί (του πήρε και μια ώρα να το συνειδητοποιήσει!!!) τώρα εσείς λέτε… γύρισε στην πρώην!!! Οοοοοοοχι, αυτή τη φορά προτίμησε κάτι σε μελαχρινό για να σας πω την αλήθεια και εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος και τα συναφή! Τα συμπεράσματα δικά σας για να μη με λέτε και κακιά!

 

Μα αρκετά με τα συναισθηματικά ας περάσουμε στα της… νύχτας! Ξέρετε, τα καμώματα εκείνα που τα βλέπει η μέρα και γελά! Και όχι μόνο η μέρα αλλά και εγώ!!!

 

Τάσεις αποτοξίνωσης παρατηρήθηκαν στην πόλη μας, άλλοι για λόγους υγείας, άλλοι για λόγους beaute!!!

Και καλά κάνανε αν θέλετε τη γνώμη μου! Μα εκεί που το πηγαίνανε μια χαρά και επανήλθε η υγεία και η επιδερμίδα ξανατσίτωσε είπαν αποτοξίνωση τέλος και αποφάσισαν να πιουν μαζεμένα όλα αυτά που δεν είχαν πιει τόσο καιρό!!! Μα δεν ξέρεις βρε αγάπη μου ότι μετά από τόσο καιρό αποχής σε βαράει στο κεφάλι γρήγορα και αποτελεσματικά! Και να μην το ήξεραν το έμαθαν! Οι σκηνές που εκτυλίχτηκαν  στην πορεία ήταν για γέλια και για… γέλια! Περισσότερες λεπτομέρειες δεν μου επιτρέπει το επίπεδό μου να αναφέρω….

 

Και καλά οι παραπάνω είναι γερά ποτήρια, εκείνα τα κοριτσάκια που πίνουν μισό ποτάκι και παραπατούν; Και όχι μόνο παραπατούν αλλά παθαίνουν και κρίσεις ειλικρίνειας! Σε αγαπώ πολύ, θα μου λείψεις, στην αρχή δε σε συμπαθούσα! Top 3 ατάκες μεθυσμένου!! Παρόλο που είναι κλασσικές και πολυφορεμένες με διασκεδάζουν κάθε φορά σαν την πρώτη φορά!!!

 

Προς γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό: ε όχι και δεν ερωτεύτηκες εσύ!!! Κάθε μέρα ερωτευμένος είσαι, απλά με άλλη!!! Προσοχή κορίτσια γιατί είναι μεγάλος γόης!!!

 

Προς άλλο γνωστό, όμορφο και έξυπνο ραδιοφωνικό παραγωγό: θα σκάσεις μαθαίνω από το κακό σου αν δεν ασχοληθώ έστω και λίγο με τα τερτίπια σου!!!

 

Αχ λεφτά έχουμε… το είπε και πρώην πρωθυπουργός, δόξα δεν έχουμε και αν έχουμε, δεν είναι αρκετή!!!

 

Απ’  ότι καταλάβατε έχω βάλει σε τάξη τα gossipακια μου!!! Τα έχω χωρίσει σε κατηγορίες για να οργανωθούμε λιγάκι σιγά –  σιγά!

 

Ήρθε η ώρα για τις ενδυματολογικές ατασθαλίες!

 

Βρε κοριτσάκια μου μικρά χαριτωμένα γιατί; Γιατί; Γιατί; Να είστε να μην είστε 15! Έχετε πολύ καιρό μπροστά σας και πολλά χρόνια για να ντύνεστε γυναίκες! Προς το παρόν καλά θα ήταν να περιοριστείτε στις απόκριες γιατί σας πέφτουν και κομματάκι μεγάλα τα γοβάκια της μεγάλης αδερφής και είναι και λίγο επικίνδυνο!!! 

 

Το Dress Code είναι ένας άγραφος κανόνας (τώρα αν πας στη δεξίωση του πρέσβη αλλάζουν τα πράγματα) παρόλα αυτά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τον λαμβάνουμε υπόψη! 

 

Για παράδειγμα: δεν βγαίνεις Δευτέρα απόγευμα για καφέ με παγέτα και στρας κι ας έλειπες μια εβδομάδα από την όμορφη πόλη σου και θέλεις να κλέψεις τις εντυπώσεις επιστρέφοντας! Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να βρεθείς cheek-to-cheek με καμιά ντομάτα!

 

Έχετε δει ποτέ όνειρο ότι πήγατε με τις πιζάμες στο σχολείο; Ο μεγαλύτερος εφιάλτης για τους περισσότερους πραγματοποιήθηκε για νεαρά σερβιτόρα εν αγνοία της!!! Βρε κορίτσι μου, δεν γίνεται να δουλεύεις σε γνωστό καφέ και να έρχεσαι με τις πιζάμες – φόρμες με τα cartoonάκια, κάπως χτυπάει! Ενημερώθηκε από τους συναδέλφους για το στιλιστικό της ατόπημα, με τρόπο πάντα, μη το πληγώσουν το κορίτσι, και το ίδιο λάθος δε θα το ξανακάνει! Ευτυχώς!

 

Και επειδή τα τσακίρικα ματάκια μου δεν κλείνουν ποτέ το νου σας …….

 

Φιλιάααααα

Κυρά Κατίνα της γειτονιάς!

 

Επικοινωνήστε μαζί μου και στείλτε μου ενημερώσεις

στο : kyrakatina@gmail.com

Και μην ξεχνάτε ! Κυκλοφορώ λέμε !


 

Ήταν τέτοια εποχή! Άνοιξη που είχε μπει για τα καλά! Είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε λίγο πριν το Πάσχα και όλα πήγαιναν ήσυχα έως και λίγο βαρετά μπορώ να πω. Δεν ήταν μια σχέση με διακυμάνσεις και αλατοπίπερο. Πηγαίναμε τις βολτίτσες μας και πάντα ήξερα τι να περιμένω. Ώσπου μια μέρα μου ‘κανε την έκπληξη.

Βγήκαμε το βραδάκι για καφέ και ποτό. Ήταν καθημερινή και τα πράγματα ήταν εντελώς ήσυχα ακόμη στην πόλη μας. Περιμέναμε όλοι το καλοκαίρι για να ξεδώσουμε και έτσι η νυχτερινή ζωή στο Μεσολόγγι δεν είχε πάρει ακόμη τα πάνω της. Περάσαμε δυο – τρία μαγαζιά και ήπιαμε το τελευταίο μας ποτό κατά τις τρεις τα  ξημερώματα. Εμείς κι εμείς ήμασταν κι έτσι αποφασίσαμε να το διαλύσουμε και να με πάει στο σπίτι. 

Καθώς πηγαίναμε για το αυτοκίνητο – είχε παρκάρει στον λιμάνι – του ήρθε η φαεινή ιδέα να πάμε βαρκάδα! Είχε μια παλιά βάρκα ο πατέρας του δεμένη στο λιμάνι και όπως περνάγαμε μου το πρότεινε. Δεν ξέρω αν το είπε για πλάκα ή αν το εννοούσε, πάντως εγώ ενθουσιάστηκα με τη σκέψη της βαρκάδας μες τη νύχτα αρχές Μαΐου και δέχτηκα αμέσως. Και να μην το ήθελε πραγματικά πλέον δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Τον ρώτησα αν θα υπάρξει πρόβλημα και με διαβεβαίωσε ότι από μικρός είναι μαθημένος και να μην ανησυχώ. 

Δεν ήθελα δεύτερη κουβέντα. Με βοήθησε ιπποτικά να μπω στη βάρκα, έλυσε με μαεστρία τα σχοινιά και έσπρωξε μία με το πόδι του την άκρη της αποβάθρας για να βγούμε απ’ το λιμάνι. Κάθισα μπροστά – μπροστά και απολάμβανα το λιγοστό φεγγάρι και την μπόλικη υγρασία. Έκανε και λίγη ψύχρα αλλά δε με ένοιαζε. Ένιωθα ότι επιτέλους ρίχναμε και λίγο αλατοπίπερο σ’ αυτή τη σχέση που μέχρι τώρα θύμιζε το καρδιογράφημα του νεκρού! Σπάγαμε τη μονοτονία και θα είχα να λέω την επόμενη μέρα στις φίλες μου για τη ρομαντική βραδιά και τον καραβοκύρη!

Πηγαίναμε με την μηχανή στο αργό και συζητάγαμε. Εγώ μιλούσα περισσότερο δηλαδή. Εκείνος ήταν απορροφημένος με την πλοήγηση! Καθόταν πίσω στη μηχανή και εγώ στη πλώρη σαν άλλη Μανταλένα. Είχα ενθουσιαστεί και του έλεγα συνέχεια ότι το καλοκαίρι που ερχόταν σε λίγο καιρό θα κάναμε συνέχεια τέτοιες βόλτες και όχι μόνο τις νύχτες. Του έλεγα για τις εκδρομές που φανταζόμουν και ολοένα αναφωνούσα «Τέλεια! Τέλεια!». Αυτός παραήταν ήσυχος κι εγώ δεν έβαζα γλώσσα μέσα. 

Κάτι τον ρώτησα κάποια στιγμή – ούτε που θυμάμαι πια τι – και δεν μου απάντησε. Γύρισα να τον κοιτάξω και να πάρω την απάντηση που περίμενα και βλέπω τον δόλιο να προσπαθεί με ένα μπιτόνι που είχε κομμένο το πάνω μέρος να αδειάσει τα νερά απ’ τη βάρκα! Του ‘χαν φτάσει μέχρι τα μισά της γάμπας του και δεν είχε πει κουβέντα τόση ώρα. Πάγωσα! Η βάρκα έβαζε νερά, ο καραβοκύρης θαλασσοπνιγόταν κι εγώ η Μανταλένα στον κόσμο μου! Δεν ήξερα αν έπρεπε να τρομοκρατηθώ ή αν έπρεπε να νευριάσω. Δεν ήμασταν μακριά από το λιμάνι και μπάνιο ξέρω, άρα δεν έβρισκα λόγο να φοβάμαι, απλά δεν το ‘χα κατά νου να βουτήξω ξημερώματα αρχές Μαΐου. Μπορούσα κάλλιστα όμως να νευριάσω! Τόση ώρα έβαζε η βάρκα νερά κι αυτός δεν είπε κουβέντα. Ούτε καν έκανε να γυρίσουμε πίσω! 

Μάζεψα τα μπατζάκια μου και τα μαλλιά μου όπως – όπως και ξεκίνησα με τις χούφτες μου να αδειάζω τα νερά. Είπα και στον καραβοκύρη να το πάρει αλλιώς. Τόση ώρα ρότα δεν είχε αλλάξει. Ήθελα να ‘ξερα τι είχε στο μυαλό του; Το μόνο που είχε σημασία εκείνη την ώρα ήταν να βγούμε στη στεριά. Όσο νερό κι αν βγάζαμε με το μπιτόνι και τις χούφτες μας δεν έβλεπα διαφορά. Η στάθμη του σταθερά στα μισά της γάμπας. Κάποια στιγμή τα χρειάστηκε για τα καλά και μου είπε πως θα έπαιρνε τηλέφωνο για βοήθεια. Δεν τρελάθηκα! Να γίνω γέλιο σ’ όλο το Μεσολόγγι;;; Προτιμούσα να κολυμπήσω αν χρειαζόταν, παρά να γίνει ντόρος ξημερώματα στο λιμάνι κι αντί να λέω εγώ για τη ρομαντική βραδιά και τον καραβοκύρη, να λένε οι άλλοι για μένα, το ναυάγιο και τον θαλασσοπνιγμένο!

Έκανα ακόμη πιο γρήγορα αλλά το μόνο που κατάφερνα  ήταν απλά να μη βουλιάξουμε και όχι να την αδειάσω τελείως. Έτσι παλεύοντας φτάσαμε στο λιμάνι. Είδα κι έπαθα να βγω απ’ τη βάρκα. Στάθηκα στην άκρη του λιμανιού στάζοντας αλμύρα. «Τώρα μπορείς να πάρεις τηλέφωνο για βοήθεια» του είπα. «Εμένα μη με ξαναπάρεις μόνο!»

 

Φιλιάααααα

Κυρά Κατίνα της γειτονιάς!